Maite Larburu izenpean argitaratu du hernaniarrak «Hezurren azpian» (Gazteluleko Hotsak), baina diskoa ez dela «bakarkakoa» dio. Hasteko, Josh Cheatamekin sortu zuen Neighbor taldearen hirugarren diskoa dela sentitzen duelako. Eta, bigarrenik, Harkaitz Cano, Haritz Harreguy, Carlos Troncher, Aida Torres, Nagore Legarreta, Eider Rodriguez... lagun zahar eta berrien artean eman diolako forma.

Etxean musika haurtzarotik ezagutu du. Aita oroitzen du kantuan, anaia zaharraren LPak ere ondo gogoan ditu, baita «ama, nik solfeo egin nahi dut» adierazi zuenekoa ere. Biolina aukeratu eta eskola gutxi batzuetara esan zion irakasleak bazuela eskua, nahiko balu biolinista izatea lortuko zukeela. Eta nahi izan zuen. Herbehereetan amaitu zituen musika ikasketak eta han eman du hamarkada bete, beti maleta eskuan, antzinako musikaren zirkuitua ezker-eskuin zeharkatuz. Musika garaikiderako jauzia Josh Cheatham-ekin osatu zuen Neighbor-ekin eman zuen eta distantzia fisikoak –ez afektiboak– eraginda sortu du Maite Larburu izenpean kaleratu duen lehen diskoa, «Hezurren azpian» (Gaztelupeko Hotsak). Jaioterri eta egun «operazio zentro» duen Hernanin egin dugu hitzordua. Bertan du hurrengo kontzertua, apirilaren 11n Biteri kultur etxean.

Hemengoarekiko ezberdina den kultura musikala dago Europa erdialdean. Nola bizi izan duzu giro hori?

Desberdina da. Normalean musikariak ez dira aberatsak baina beraien bizitza egiteko modua dute, batzuk autonomo bezala libreki, irakaskuntzan besteak –baina han funtzionariotza ez da existitzen– edo orkestra sinfonikoetan. Musikari ezberdinak daude, klasikoan, jazzean, antzinakoan... dabiltzanak eta libreki egiten dute lan, badagoelako merkatu bat horretaz bizi ahal izateko. Eta ni horietako bat izan naiz, edo naiz oraindik ere.

Neighbor esperientzia berritzailea izan zen zuretzat; antzinakotik garaikiderako jauzia egin zenuten.

Antzinako musika zirkuituan ezagutu nuen Josh [Cheatam] eta Amsterdamera bizitzera etorri zenean harreman musikal pertsonalagoa sortu zen gure artean. Nik kantu batzuk erdi pentsatuta neuzkan, pertsona nahiko kreatiboa naizelako eta ez bada modu batera bestera beti ‘makinatzen’ ari zait burua (barrez), eta erdi nahi gabe hasi ginen. Auzokoek eta inguruko jendeak ea diskorik grabatu behar genuen galdetzen zigutelako erabaki genuen maketa grabatzea, eta Euskal Herrian egin genuen, anaia soinu teknikaria delako, eta bere kide batek estudio bat duenez merkeagoa izango zela uste izan genuen. Estudioko teknikariak Gaztelupekoei pasa zien guri ezer esan gabe eta... azkenean, gure jolas moduko hori zena zerbait bihurtu zen besteen begietara.

Bertigorik ematen dizu zure izenarekin aurkezteak?

Bai, ematen du, baina Neighborg-en lehen diskoan ere kristoren bertigoa sentitu nuen. Ez nekien kantuak erakutsi nahi nituen eta, hori gaindituta, Maite Larburura pasatzeko unean egon da korapilo bat. Bereziki, Neighbor-en hirugarren diskoa izango zelako hau. Nik sortu, Joshek bere aportazioa egin eta hori bihurtzen genuen disko. Lehena Amsterdamen egin genuen, bigarrena okupa izandako etxe komunitario batean, baina elkarbizitza hori hautsi egin zen. Joshekin gauzak egiteko aukerak gutxitu egin dira eta disko hau hemen sortu da, erabakita hemen nagoela, eta hemengo artistekin aritzeko errazagoa zen proiektuari Maite Larburu deitzea.