Sobre la obra premiada
Pereira es un viejo periodista en Portugal, que en los momentos más duros de la dictadura de Salazar, se ocupa de la página cultural de un periódico mediocre. Pereira permanece anclado en el pasado, con los recuerdos de la que fue su mujer, pero necesita un colaborador para la página cultural. La apuesta por la vida de la joven pareja Monteiro Rossi y su novia, y las relaciones con ellos, le provocarán un profundo análisis de conciencia, y en consecuencia se producirá un profundo cambio en su interior.
En esta novela, como si fuera una declaración o testimonio ante el juez, se nos cuenta ese cambio interior, fruto de la opción por la libertad y la honestidad.
Antonio Tabucchi nació en Pisa, Italia, en 1943, siendo una de las voces más significativas de la literatura europea. Ha escrito novelas, relatos cortos, ensayos y también obras de teatro. Algunas de las novelas de Tabucchi han sido adaptadas al cine y al teatro.
Ha recibido importantes premios en Italia, Francia, Grecia, Austria y España. Ha trabajado como profesor en la Universidad de Siena, estando ahora retirado, y ha sido lector en varias universidades extranjeras de prestigio.
Ha escrito en numerosos diarios italianos y de fuera del país, y hoy en día sigue escribiendo también en algunas revistas culturales. Es miembro de la entidad International Parliament of Writers, y uno de sus creadores. Desde el año 2000 ha sido propuesto por el Pen Club a la Academia Sueca para el Premio Nobel de Literatura.
Fragmento
Pereirak dioenez, asalduan atera zen solasaldi ttiki horregatik eta agurtu zuen moduagatik. Galdetu zion bere buruari: non bizi naiz? Eta ideia xelebre bat piztu zitzaion: bera, beharbada, ez zela bizi, hila balitz bezala bizi zela. Bere emaztea zendu zenetik, bera ere hila balitz bezala bizi zela. Edo hobeki esanda: ez zuela deus egiten heriotzan pentsatu besterik, heriotzan eta haragiaren piztueran, hartan ez sinetsi arren, eta halako txorakerietan, bere bizitza bizirik iraute hutsa zela, bizi-itxura. Eta Pereira, dioenez, akiturik sentitu zen. Eta arrastaka joan zen tranbiaren geltoki hurbileneraino eta Terreiro do Paçoraino eraman zuen tranbia bat hartu zuen. ()
Pereirak dioenez, bazen denbora puska bat emaztea zenaren erretratuari hitz egiteko ohitura zeukala. Egunean zehar egindakoa kontatzen zion, bere sentimenduak azaltzen, aholkuak eskatzen. Ez dakit non bizi naizen, esan zion Pereirak erretratuari, aita Antoniok ere esan dit, problema zera da, heriotza beste konturik ez dudala buruan, iruditzen zait jende guztia hila dela edo hiltzeko puntuan dagoela. Eta gero Pereirari izan ez zuten umea etorri zitzaion burura. Berak bai, gustuz izanen zuen ume bat, baina ezin zion halakorik eskatu gauak lo hartu ezinik eta bolada luzeak erietxean ematen zituen andre argal eta sufritu hari. Eta nahigabeak hartu zuen. Zeren seme edo alaba bat izan balu, seme edo alaba heldu bat mahaian harekin eseri eta hitz egiteko, orain ez zuen premiarik izanen ia-ia ahaztua zuen bidaia urrun hura oroitarazten zion erretratu horrekin hitz egiteko. Eta esan zuen: tira, zer eginen diogu, hori baitzen bere emaztea zenaren erretratuari agur esateko modua. Gero sukaldera joan, eseri, eta txuleta frijitua zuen paderaren gaineko estalkia kendu zuen. Txuleta hotza zegoen, baina ez zuen berotzeko gogorik. Beti horrela jaten zuen, atezainak utzi bezalaxe: hotza. Laster jan, komunera joan, besapeak garbitu, atorra aldatu, gorbata beltz bat jantzi, eta mila bederatziehun eta hogeita zazpian Madrilen erosi zuen flaskoan gelditzen zen urrin espainiarretik pixka bat jarri zuen. Gero jaka arrea jantzi eta Praça da Alegriara joateko atera zen, ordurako, Pereirak dioenez, arratseko bederatziak baitziren.
