Heriotzaren porrotaren berri ematen du oker burokratiko xume batek, hiru metro zabal eta ia bi metro altu izango den kartoi gaineko Erromeria margolan koloretsuaren bazterreko afixatxoan. «Jose Luis Zumeta, Usurbil 1939». Durangoko Arte eta Historia Museoko goiko aretoko lasaitasunean (Bizkaia), oraindik ere bizirik jarraitzen du margolariak, tarte batez behintzat, harik eta plaka berria heltzen den arte. Oraingoz uztaila da, eta nagiak kentzen dirudi munduak Etxezarreta jauregiko hirugarren solairuan. Hor daude artelan garaikideak. Kirrinka apal batzuk egiten ditu zurezko lurrak bisitariaren urrats bakoitzarekin, eta teilatuan dabilen uso baten hego astinaldia ere bereizi ahal izaterainokoa da isiltasuna. Bitartean, Mari Puri Herreroren koadroan (Bilbo, 1942), sekula heltzen ez den otordu baten zain jarraitzen du jendetzak, apenas lekukorik gabe. «Jangela, 1978-1980».

Aretoko lau hormetako baten erdi-erdian, infinituraino hedatzen den jantoki bat irudikatzen du koadroak. Mahaiak eta mahaiak, bata bestearen atzean, denak jendez beteta; taldeka batzuk, solasaldi kezkatuan, bakardadean murgilduta besteak, isilik, baina guztiak otzan eserita jatekorik inondik ageri ez duten mahai zurietan: esperoan, ez dago argi zertarako, baina esperoan, agian, espero hutsean.

Herrerok sasoi hartan lantzen zuen pintura onirikoaren adibide argia da margolana, eta lanaren neurriek are nabarmenago bilakatzen dute etsipen giroa Durangoko museoan. Izan ere, ikuslearen tamainaren paretsukoak dira lehen planoko figurak. «Errealismo magikoa» deitu izan diote adituek artistaren estiloari. Artegagarri, era berean erakargarri.