Lanetik erretiratuta egon arren, batetik bestera ibili ohi da Mikel Mendizabal Garmendia (Itsasondo, 1956). Semeen eskola-ibilerak eta haien pilota txapelketak; gustua hartu dien goizeroko oinezko bueltak. Eta aspaldiko bertsolari lagunekin astean behin galdu ezineko afari, lagunarte, solasaldi, saioxka ditu orain ‘lanak’. Bertsolaritza eskoletan txertatzen lan egin du 40 urtean, labealdi berrien okin.

Bertsolaritza ikastetxeetan txertatzen lan egin duzu, Gipuzkoako Ikastolen Elkartean. Lan polita dirudi bertsolari batentzat.
Bai. 1982an sartu nintzen. Irakaskuntzan kezka bazebilen orduan, bertsolaritzak lekua bazuela, ekarpenak eta baliabideak bazituela ikasleen irudimena eta ahozko hizkuntza lantzeko. Aldi berean, bertso eskolen mugimendua hasita zegoen. Talde bat sortu eta Diputaziora bideratu zen; Imanol Murua zegoen, eta hark ere lagundu zuen. Bitxia da, lehenengo Eskolarteko txapelketa 1981ean Diputazioak antolatu zuen, Elixabete Garmendia-eta zebiltzan han. Gero, aldundiak ezin zuela antolatzen segi, eta ardura ikastolen elkarteak hartu zuen. Koordintzaile ni izan nintzen.

Eskoartekoak 40 urte bete ditu.
Urteroko ohitura bihurtu zen, Karmelo Balda kiroldegian: lehenengo bertsopaperak idatzi eta gero bat-bateko saioak. Izugarrizko jende pila joaten zen gaztetxoak bertsotan entzutera. Han azaldu ziren famatuen lehen labealdiak: Euzkitze, Iñurrategi, Sarasuatarrak, Arantzazu Loidi… Joseba Tapia trikitilaria eta halako adibide asko daude, orduan plazaratutakoak.

Berria izatearen ilusioa?
Bai, berritasuna zen. Xabier Amurizak orduan atera zuen bertsotan ikas zitekeen teoria, eta eztabaida hasi zen. Pixkana, eskolatik etorri zen bertsotan egiten zuen jendea. Figura on horiek lagundu zuten hasieran. Gaur egun, bertsotan dabiltzan gehienak handik pasatu dira, lehenago edo geroago.

Leer información completa en el sitio web de la fuente