Burdindegiak eta azoka txikiak paradisu dira Sahatsa Jauregi Azkarate eskultorearentzat (Itaparica, Brasil, 1984). Irriz aitortu du Stendhal sindromeak jota ibiltzen dela Norauto gisako autoak konpontzeko lantegietan: «Zoratu egiten naiz». Objektuak modu abstraktuan ulertzen ditu: pieza baten formari begiratzen dio, duen funtzioa baztertuz. Bildumagilea dela dio, eta ez da soilik objektuak eskuratzeko beharraz ari. Sorkuntza prozesua argazki albumaren itxurako artxibo batekin hasten du: arte izateko jaio ez diren piezen irudiak bildu, eredu gisa hartu, eta eskultura osatzen du horietatik abiatuta. Koadernoak eta eskulturak, biak bihurtzen ditu artelan. Jauregi estuki lotuta dago Bilboko San Frantzisko auzoari: bertan du estudioa, eta auzoan egiten du lan, Okela Sormen Lantegian. Artistak azaldu du testuinguruak bere lana baldintzatzen duela, eta, hain zuzen, ezaugarri hori azpimarratu diote Gure Artea sarietako epaimahaikideek. Sorkuntza lanagatik jaso du Jauregik Eusko Jaurlaritzak banatzen dituen hiru sarietako bat.

Nola jaso duzu Gure Artea saria?

Poztasun handia ematen du sari batek, lasaitasun ekonomikoa emateaz gain ezagutzera ematen zaituelako, eta, beraz, pentsa dezakezulako horrek lan gehiago emango dizula. Edonola ere, artean aritzen garenok diru laguntza bat jasotzeko erabiltzen dugun prozedura oso bestelako da: desira edo nahi batetik abiatuta, txostena prestatzen duzu, proiektua, eta hori aurkeztu eta denbora pixka batera ematen dizute laguntza edo ez. Oraingoa ez da hala etorri, ez da desira horretatik jaio, baina, bestalde, ekonomikoki sari izugarria da. Ezberdina da horregatik: ezustean bezala harrapatzen zaitu.

Epaimahaikideek nabarmendu dute zure belaunaldiko artista «azpimarragarrienetako» bat zarela.

Ez diot garrantzirik eman horri, ez dudalako hala sentitzen. Saria indibiduala da, baina ez zait iruditzen esaldi horren indibidualtasuna niri dagokidanik. Nire belaunaldiko asko ari da oso lan indartsuak egiten: adin eta ibilbide antzekoa dugu, baina biografia ezberdineko jende multzo bat gara, maila berean gaudenak.

Nola iritsi zara eskulturara?

Egia da ikasketak egin nituenetik hona eskulturan eta espazioaren ulermenean zentratuz joan naizela, baina ez da hasieratik hala izan. Arte Ederren fakultatean gehiago landu nuen irudia. Unibertsitatean izan nintzen garaian eskultura zen adarrik indartsuena, tradizionalki pisu handia izan duelako Euskal Herrian. Baina ez nintzen identifikatuta sentitu lengoaia horrekin. Beti izan dut interesa artearen ertzetan dauden objektuekin. Arte izateko sortu ez diren objektuen estetikan, eguneroko errealitatean aurkitzen nituen objektu horiengan: izan liteke banku bat edo eguneroko edozein tresna. Horiek artxibatzen hasi nintzen argazkigintzaren bidez, eta modu horretan iritsi nintzen eskulturara: argazkietan agertzen ziren konposizio eta joko formal horiek nireganatzeko asmoarekin.