Eguneroko bizitza eta makroekonomia gurutzatzen diren eremutik poza erreskatatzen saiatu da Iñigo Astiz idazlea argitaratu berri duen 'Analfabetoa' bigarren poesia liburuan.

 

Iñigo Astiz idazle eta BERRIAko kazetariak (Iruñea, 1985) dio begirada miopea duela; errealitateak zer ezkutatzen duen aztertzeko aurrez duena desenfokatzen saiatzen dela, atzean zer dagoen asmatzeko. Dena ezin igarri, baina. Ulertezin zaizkion gauzetan jarri du arreta Analfabetoa (Susa) bigarren poema liburuan. «Onarpen bat dago ulertzen ez den edertasunarena, baina badago jakingura edertasunak nola funtzionatzen duen ulertzeko». 41 olerki bildu ditu orotara, eta iraganetik etorkizunerako bide bat egin du liburuan: historiaurreko gizaki baten ahotik idatzi du lehen alea, eta XXI. mendera egin du jauzi hemezortzi orri dituen azken poeman. Orainetik etorkizunekoentzat idatzita daude biak. «Etorri. Hau da bizitzea hemen»: lehen olerkiaren bukaeran, gonbita.

Zazpi urte joan dira Baita hondakinak ere (Susa) poesia liburua argitaratu zenuenetik. Ordutik honakoak jaso dituzu?

Inoiz ez naiz idazten ari, baina, era berean, inoiz ez nago idazteari utzita. Sarritan aipatu dut ez dudala libururik idazten, poemak baizik. Ideiak etorri ahala noa aleak sortzen eta pilatzen. Denbora luzea pasatu dut pentsatuz ez nuela poema gehiegi, eta beren artean ere ez zegoela lotura handiegirik. Pixkanaka joan naiz sinetsiz hor liburu bat zegoela.

Historiaurreko mapa batekin hasten da liburua, eta XXI. mendekoarekin bukatzen.

Gerora ohartu naiz gogo eta gose beretik sortutakoak zirela bi olerkiak, eta antzeko ariketa proposatzen zutela: orainalditik idaztea etorkizuneko jendearentzako. Poemak aleka sortzen ditudan arren, lauzpabost ideia izaten ditut buruan bueltaka, elkarren aurka. Lekuaren garrantziari, kasurako, askotan heldu diot, irudipena dudalako bizkarra ematen ari gintzaizkiola gaiari. Gaur egun badirudi nonahikoak garela eta berdin duela Erandion [Bizkaia] edo Helsinkin bizi, denok gaudelako interkonektatuta; lekuarekiko atxikimendua erabat zorizkoa dela. Kezka hori banuen. Eguneroko bizitza eta makroekonomia gurutzatzen diren puntu hori ere landu dut: nola gertakari txiki baten atzean kapitalaren mekanika guztia dagoen. Ideia horiek etengabe izan ditut buruan kolpeka, eta hortik sortu ditut poemak. Zoru bera zutela ikusita konturatu naiz hor bazegoela liburua.

Egunerokoetatik abiatzen zara: EDP izeneko olerkian, kasurako, poz momentu bat deskribatzen duzu, langile baten egoera prekarioa duena atzean.

Eguneroko gauzei begirada lurtarrez begiratzen saiatzen naiz. Konturatzeko etxean dugun mikrotxip bat apurtu eta ur berorik gabe igarotzen dugun salbuespeneko une zoriontsu baten atzean langile bat dagoela, kate batean lanean, mikrotxipak sortzen, kontraturik edo hitzarmen kolektiborik gabe. Saiatzen naiz errealitate horri bizkarra ez ematen, eta argi izaten batzuen zoriona interkonektatuta dagoela beste batzuen egoera prekarioarekin. Zorion hori ospatzen saiatzen naiz, ahaztu gabe zeri lotuta dagoen poz hori.