Emakume onak etxea argitzen du, dio euskal esaera zahar batek. Esaldi horrek lehen kolpean ekar dezakeen irudia eraldatzeko, Antxiñe Mendizabal hitz bakoitzarekin jolasean hasi zen, beste konbinazio posible batzuk bilatzeko. Ariketa hori du abiapuntu Emakume burugabea liburuan kontatu duen istorioak. «Bere gorputza okupatzeko beharra» daukan emakume bat jarri du protagonista, eta poema forma eman dio narrazioari, zeina Iraia Okinaren ilustrazioek osatzen duten. Elkar argitaletxearekin plazaratu dute.

Editore lanetan maiz ibilia da Mendizabal, eta sortzaile gisa haur literaturan jardun izan du; helduentzako fikziozko lehen liburua du Okinarekin aurkeztu berri duen hau. Andre bat eta bere gorputza jarri ditu narrazioaren erdigunean. Bere gorputza «okupatzeko» bide horretan, protagonistak oinak mozten ditu lehenik. Hans Christian Andersenen ipuinari keinu eginez, emakumea «preso» sentitzen da bere zapata gorrietan, «eta nahiago du hankarik gabe ibili, preso sentitu baino; horregatik ebakitzen ditu oinak», azaldu du Mendizabalek. «Sustrai berriak beharko ditu, eta basamortuan topatuko ditu. Eta une batean burua kenduko du, iruditzen zaiolako bere bideari jarraitzeko ezinbestekoa dela». Bidaia baten istorioa dela zehaztu du, eta bidaia horretan protagonistak «berriro etxera eramango duten aztarnak» topatuko dituela. Basoa da ipuinean bidaia horren gune nagusietako bat, zeina «esanahiz betetako toki bat» den egilearentzat: «Mundutik desagertzeko eta ihes egiteko leku bat da, eta baita norberaren lekua bilatzeko, aurkitzeko eta, ahal bada, berriro jaiotzeko leku bat ere».