Oihane Perea: «Decidí que no podía evitar cantar desde dentro»
Argazkia: JUANAN RUIZ / ARGAZKI PRESS
- Fecha4 de Abril
- Temática Artes escénicas
Zer egin nahi zuen jakinda kantatu zuen Pereak finalean, «pauso sendoz» eta «kontzentratuta». «Sorpresa handia» izan zen harentzat txapela janztea
Finaleko euforia eta txapelaren poza digeritzen ari da Oihane Perea (Gasteiz, 1977), «hankak lurrean jartzen». Sentitzen zuena kantatzeak bete du gehien, eta hori jendeari transmititzen asmatu izanak. Laugarrenez jantzi du Arabako txapela, eta laugarrenez ariko da Txapelketa Nagusian. Beretik kantatu zuen saioan, eta horretan jarraitzeko asmoa du.
Zein aldarterekin jaso duzu txapela?
Sorpresa bat izan zen niretzat. Niretik ematera joan nintzen, eta txapela ez zen kezka bat niretzat. Kantatzean neukan jarrita burua, gauzak esatean, eta nire izena entzun nuen momentuan izan zen halako «ei, txapela jantzi behar duzula!» bat… Argazki batzuetan ikusi dut une horretan aurpegia eskuekin estali nuela. Txapela janzteak ekartzen duen guztia etorri zitzaidan burura; lur hartze moduko bat izan zen. Nire buruari behin eta berriz esaten nion txapela janztearena gauza serioa zela. Izugarri poztu nintzen, sorpresa polita izan zen, baina, aldi berean, «la que he liado» pentsatu nuen. Gero, etxekoez eta ingurukoez gogoratu nintzen, eta egunotan barruan izandako emozio pila bat etorri zitzaizkidan. Aterako dira emozio horiek ere, baina lasai uzten nauzuenean! [Barreak]. Finaleko sentimendu euforikoaren hodeian nago oraindik; horri denbora utzi behar zaio, lur hartu behar dut, eta digeritu egin behar dut gertatutakoa.
Finalaren egunean zein sentipen izan zenituen?
Saioaren aurretik nahiko lasai egon nintzen. Sartzeko orduan zentratuta nengoen, eta tentsio puntu justuarekin, emozioak kontrolpean edukitzeko beste. Argi neukan zer egin nahi nuen, eta pauso sendoz nenbilela sentitu nuen. Horrela sentitu nintzen, eta uste dut transmititzen nuela sentitzen ari nintzen hori. Asko gustatzen zait sentsazio hori. Oreka moduko bat sentitzen dut barruan zerbait dudanean eta argi eta garbi transmititzen dudanean. Norbere barrua eta kanpoa ondo orekatua dauden seinale.
Zer egiteko asmoarekin joan zinen saiora?
Barrutik kantatzeko gogoarekin joan nintzen. Umorerako, serio jarduteko edo zetorrenerako. Berdin zitzaidan barre edo negar egitea, barre eragin edo negar eragitea, baina barrutik egin nahi nituen biak. Hori, niretzat, gozatzea da, eta uste dut hori lortu nuela. Maite dudan jendeak hori eskatu zidan, eta nik neure buruari ere hori eskatu nion. Banekien zer zen egin behar nuena.
Zein aldarterekin jaso duzu txapela?
Sorpresa bat izan zen niretzat. Niretik ematera joan nintzen, eta txapela ez zen kezka bat niretzat. Kantatzean neukan jarrita burua, gauzak esatean, eta nire izena entzun nuen momentuan izan zen halako «ei, txapela jantzi behar duzula!» bat… Argazki batzuetan ikusi dut une horretan aurpegia eskuekin estali nuela. Txapela janzteak ekartzen duen guztia etorri zitzaidan burura; lur hartze moduko bat izan zen. Nire buruari behin eta berriz esaten nion txapela janztearena gauza serioa zela. Izugarri poztu nintzen, sorpresa polita izan zen, baina, aldi berean, «la que he liado» pentsatu nuen. Gero, etxekoez eta ingurukoez gogoratu nintzen, eta egunotan barruan izandako emozio pila bat etorri zitzaizkidan. Aterako dira emozio horiek ere, baina lasai uzten nauzuenean! [Barreak]. Finaleko sentimendu euforikoaren hodeian nago oraindik; horri denbora utzi behar zaio, lur hartu behar dut, eta digeritu egin behar dut gertatutakoa.
Finalaren egunean zein sentipen izan zenituen?
Saioaren aurretik nahiko lasai egon nintzen. Sartzeko orduan zentratuta nengoen, eta tentsio puntu justuarekin, emozioak kontrolpean edukitzeko beste. Argi neukan zer egin nahi nuen, eta pauso sendoz nenbilela sentitu nuen. Horrela sentitu nintzen, eta uste dut transmititzen nuela sentitzen ari nintzen hori. Asko gustatzen zait sentsazio hori. Oreka moduko bat sentitzen dut barruan zerbait dudanean eta argi eta garbi transmititzen dudanean. Norbere barrua eta kanpoa ondo orekatua dauden seinale.
Zer egiteko asmoarekin joan zinen saiora?
Barrutik kantatzeko gogoarekin joan nintzen. Umorerako, serio jarduteko edo zetorrenerako. Berdin zitzaidan barre edo negar egitea, barre eragin edo negar eragitea, baina barrutik egin nahi nituen biak. Hori, niretzat, gozatzea da, eta uste dut hori lortu nuela. Maite dudan jendeak hori eskatu zidan, eta nik neure buruari ere hori eskatu nion. Banekien zer zen egin behar nuena.