Erretiroa hartu berritan, bihotza «benetan» ukituko zion zerbait egitea erabaki zuen Marino Goñik (Burlata, Nafarroa, 1951). «1960ko hamarkadan nerabea nintzen, eta nerabezaroko gertakizunek, entzundako musikek, goitik behera markatzen zaituzte. Horrek ukitzen ninduen». Ukidura horretatik, gidoia idatzi eta 88 minutuko dokumental bat zuzendu du. Xabier Unanua izan du izatezko bikotekide dokumentala burutzeko behar izan dituen bi urteetan. Unanua arduratu da filmaketaz eta edizioaz. Finantzaketa kolektiboz ordaindu zuten proiektua, eta abenduan estreinatu emaitza, Golem zinemetan. Gaur emango dute Tolosako Bonberenean (Gipuzkoa), 22:00etan.

1960ko hamarkadako gizarte frankistan, rocker txima luzeak gaizki ikusiak zeuden. Zure dokumentalaren Córtate el pelo (Moztu ezazu ilea) izenak hori dakar gogora. Askotan moztu al zenuen ilea zerorrek?

Batzuetan bai; erdi derrigortuta, ia beti. Nigatik, tximak askoz luzeago utziko nituzke. Ile luzea edukitzeagatik egurra jaso zenezakeen. Eta hori ez da hemengo fenomenoa bakarrik. Duela gutxi ikusi dut Argentinako 70etako rockari buruzko dokumental bat, eta han ere gauza bera agertzen zen: Poliziak atxilotu, jo eta ilea mozten ziela indarka hangoei ere.

Dokumentala egitean, zure nerabezaroko oroitzapenak berretsi ala ezetsi egin dituzu?

Erabat berretsi dizkit. Eta sumatu besterik egiten ez nituen eta kondairatzat nituen zenbait gauza ere egia zirela ikasi dut. Topiko bat da esatea, baina dokumentalean elkarrizketatuetako askok esaten dute zuri-beltzeko gizarte bat zela gurea. Giroa oso tristea, oso urdina, oso aspergarria zen hiriburuan eta Iruñerrian. Eta bitxia da,