Erantzukizuna hondakinaren ekoizleari edo hasierako edukitzaileari dagokio.

Hark egiaztatu behar du, behar adinako oinarri teknikoarekin, hondakinak ez duela HP1–HP15 arriskugarritasun‑ezaugarririk.

Ez‑arriskutsutasuna espresuki justifikatu behar da honako kasuetan:

• Hondakinak LER ispilu‑kodea duenean.
• Kode ez‑arriskutsua esleitu nahi denean.
• Hondakina ez denean kode absolutu ez‑arriskutsukoa.

Justifikaziorik ezean, hondakina arriskutsutzat hartu behar da, zuhurtzia‑printzipioa aplikatuz.

Justifikazioa hondakinaren karakterizazio teknikoan oinarritu behar da, eta bide hauetako bat edo biak erabil daitezke:

1. Prozesuaren eta osaeraren ezagutza

Baliozkoa da informazio fidagarria dagoenean, honako hauetan oinarrituta:

• Hondakina sortzen duen prozesua.
• Erabilitako lehengaiak.
• Segurtasun‑datuen fitxak (FDS).
• Substantzia arriskutsuen presentzia arrazoiz baztertzea.

Bide hau soilik erabil daiteke modu frogagarrian substantzia arriskutsuak ez daudela ondoriozta daitekeenean.

2. Karakterizazio analitikoa

Osaera ziurtasunez ezagutzen ez denean, beharrezkoa da:

• Laginketa adierazgarria egitea.
• Analisi kimiko egokiak burutzea.
• Arriskugarritasun‑ezaugarriak lege‑irizpideen arabera ebaluatzea.

Entseguak onartutako metodoekin egin behar dira, eta emaitzak dokumentazioan gorde.

Gutxienez honako hauek izan behar dira eskuragarri:

• Hondakinaren identifikazioa eta esleitutako LER kodea.
• Hondakina sortzen duen prozesuaren deskribapena.
• Ez‑arriskutsutasunaren justifikazio teknikoa (dokumentala eta/edo analitikoa).
• Egindako sailkapenaren ondorio arrazoitua.

Dokumentazioa ingurumen‑agintaritzaren eta hondakinen kudeatzaileen eskura egon behar da.