Isurketek dagokien baimenetan ezarritako muga kuantitatibo eta kualitatiboak bete behar dituzte, kutsatzaileen kontzentrazioa eta gehieneko emaria barne. Balio horiek efluente‑aren eta ingurune hartzailearen ezaugarriak kontuan hartuta zehazten dira, ikuspegi konbinatua eta teknika erabilgarri onenak aplikatuz, eta isurketak ur‑gorputzen kalitatea ez narriatzea bermatuz. Era berean, jarduera bakoitzerako ezarritako pH‑a, tenperatura, emaria eta gainerako parametroak bete behar dira. Nahiz eta nahaste‑eremuak baimendu daitezkeen, haien jarraipenak bermatu behar du muga‑balio jakin batzuen gainditze puntualak ez duela uraren kalitate‑helburuen betetze orokorra arriskuan jartzen.

Isurketaren ingurune hartzailearen eta balizko eraginaren arabera aldatzen dira betebeharrak.

Urpeko uren kasuan, oro har, zuzenean isurtzea debekatuta dago kutsadura-arrisku handia dela eta; salbuespen gisa, helburu zientifiko edo babes-helburu jakin baterako baimendu daitezke kantitate oso txikiak, betiere ingurune hartzailearen ingurumen-helburuak arriskuan jarri gabe.

Azaleko ingurune urtarrera egiten diren isurketen kasuan, baimenak kontuan hartu behar ditu hainbat alderdi, hala nola substantzia arriskutsuen presentzia, isuritako bolumena edo ingurune hartzailearen sentikortasuna, eta baldintza zorrotzagoak ezar daitezke ingurumen-arrisku nabarmena dagoenean edo eremu bereziki sentikorretan.

Jarduera eremu sentikorren edo babes bereziko habitaten inguruan kokatuta badago, ingurumen‑eragin potentziala ebaluatu behar da eta neurri espezifikoak hartu behar dira espezie mehatxatuak edo balio ekologikoko eremuak babesteko, bereziki lurzatia halako guneetatik 500 metrora edo gutxiagora dagoenean. 

Enpresek aurretratamendua ezarri behar diete euren hondakin‑ur industrialei, estolderira, kolektoreetara edo araztegietara isuri aurretik.

Tratamendu‑instalazioek baldintza tekniko zehatzak bete behar dituzte, efluenteak kalitate‑eskakizunak betetzen dituela bermatuz. Isurpen‑sistemek ezin dute utzi isurketa‑puntuko kutsatzaileen kontzentrazioa kontrol‑puntukoa baino handiagoa izaten, eta horiek diseinatu behar dira sistemara kanpoko uren ekarpena murrizteko eta ingurune hartzailearen kutsadura minimizatzeko.

Isurketek kontrol eta neurketa sistemak izan behar dituzte, emariak, efluente‑ezaugarriak eta parametro nagusiak erregistratzeko. Sistemek neurketak jarraian egin ditzakete, erregistro elektronikoak izan, eta baimenak ezarritako kontrol‑puntuetara egokituta egon behar dute. Gainera, sistemak datuen transmisio eta biltegiratze fidagarria bermatu behar du, eta isurketarekin lotutako gertaeren jarraipena ahalbidetu.

Instalazioek erregistratu eta agintaritza eskudunari jakinarazi egin behar dituzte isurketaren kontrol eta jarraipenari buruzko datuak, hau da, emariak, efluente‑ezaugarriak eta egindako neurketa‑emaitzak. Hala badagokio, berehala jakinarazi behar dute isurketaren kalitateari eragin diezaiokeen gorabeheraren bat, eta datuen erregistro eta transmisio sistemek behar bezala funtzionatzen dutela bermatu.

Isurketaren baldintzak betetzen ez direnean edo aparteko gertaeraren bat gertatzen denean, titularrak berehala jakinarazi behar dio agintaritza eskudunari eta egoera ahalik eta azkarren bere onera ekartzeko beharrezko neurriak hartu.

Isurketak arriskua edo ingurumen‑kaltea sortzen badu, administrazioak neurri zuzentzaileak ezartzea eska dezake eta, behar izanez gero, jarduera aldi baterako etetea agindu, arazoa konpondu arte.

Ingurumen‑kalitatean eragin larria duten egoeretan, organismo eskudunak esku‑hartze zuzena egin dezake, egoera zuzentzeko edo kontrol‑sistemaren jarraipena bermatzeko, baimena berrikustea edo ustiapen‑baldintzak egokitzea barne.