loriatu
1
da/du ad.
(Ipar.)
alegrar(se), entusiasmar(se)
loriatuak, xoratuak, ezin erranezko kontentamenduaz: alegres, locos de contento, con una alegría indecible
harritua eta loriatua zen bere begiez ikusten zuenaz: estaba extrañada y entusiasmada de lo que veían sus ojos
2
da ad.
(Ipar.)
enorgullecerse
bere soineko berriaz loriatzen da: se enorgullece de su vestido nuevo
3
da ad.
(Ipar.)
asombrarse, extrañarse
loriatua zegoen ikusiz zer adimendu zuten jende horiek: estaba extrañado viendo qué inteligencia tenían esas personas