Itsasontziko egunkaria. Barneko kartografia aparteko testigantza batean oinarritzen da: Winnipeg ontziaren bidaian zehar idatzitako egunkari kolektibo batean, hain zuzen. Ontzia Pauillac-etik (Frantzia) abiatu zen 1939ko abuztuaren 4an, Gerra Zibilaren ondorengo errepresaliak saihesteko ihes egiten zuten 2.500 errefuxiatu errepublikano inguru zituela eta Valparaísora (Txile) iritsi zen, hilabete geroago, irailaren 3an. Laugarren egunetik aurrera, bidaiariak egunero egunkari bat idazten hasi ziren —hiru edo lau orrialdekoak, paper xehean—, eta ontziko iragarki-oholean jartzen zuten ikusgai. 85 urte baino gehiago igaro ondoren, egunkari horren faksimile gehienak argitaratu dira.

Zabaletak dokumentu paregabe horretan eta bere historia pertsonalean inspiratu du proiektua —Winnipeg-eko bidaiari baten biloba da—, eta bere sorkuntzaren bidez memoria pertsonala eta kolektiboa uztartzen ditu.

Beraz, erakusketa dokumentu aparta honetan eta erbesteko esperientzian oinarritzen da. Cecilia Zabaletak, Winnipegeko bidaiarietako baten biloba da, eta bere proiektu honetarako memoria pertsonala eta kolektiboa batzen dituen proposamen artistiko ezberdin garatu ditu: jatorrizko faksimileak, teknika mistoko lanak, collageak eta olioak, esku-hartze kartografikoak, giza siluetak, hauskortasuna gogorarazten duten paperak, prozesu sortzaileaz hitz egiten duen eta garaiko aipuak eta argazkiak biltzen dituen ikus-entzunezko pieza bat, eta Winnipegen abiatu zirenen memorien, erresistentziaren eta uste politiko eta ideologikoen arteko lotura irudikatzen duen hari gorri bat, elementu bisual eta sinboliko gisa erabiliz.

Ceciliaren lanak deserrotzea, hauskortasuna, erresistentzia eta berreraikuntza bezalako gaiak aztertzen ditu.