2025eko Argazki Bileraren egitarauaren barruan.

Proiektu hau lan dokumental bat da, eta bertan, osaba José Antoniorekin dudan loturaren bidez, denboraren joanari, giza izaerari, errugabetasunari eta helduaroko ontasun-galerari buruzko hausnarketa egiten dut. Ibilaldi bat oroimenean zehar bazterretatik. Gure elkarrizketak entzunda, errealaren eta fikziozkoaren arteko mugak aztertzen ditut, irudimen bisual fantastikoa sortuz.

José Antoniok 76 urte ditu, eta ez katalogatutako dibertsitate funtzional bat du. Denborak aurrera egin ahala, haren portaera nola aldatzen zen ikusi dut, eta lotsagarriagoa eta lotsatiagoa bihurtu da. Blokeatu egin duten emozioak bizi izan dituen uneak identifikatu ditut, kanpoko kontrol gehiegi izateagatik gerta zitezkeen egoerak, edo denboraren joanagatik eta horrek gorputzean izan dituen ondorioengatik, hala nola bere mugikortasun txikia edo pairatzen duen itsutasuna.

Mendekotasunaren ikuspegi zehatzagoa eman nahi dut, pertsona guztiok behar dugun gauzarik garrantzitsuena laguntza eta aliantzak direla agerian utziz. Ihes egiten diet sozialki otredadea kokatzen den ereduei, subjektu eragile bat bere bizitzatik erretratatuz, bere nortasunaz, keinuez edo pentsamenduez gabetu gabe.

Esne-hortza sendatzeko helburua du, prozesu osoan zehar emozio-adierazpen handiagoa garatzen baitugu biok, eta askeagoak eta zoriontsuagoak izan gaitezke, bakoitzari egokitu zaion baldintzaren barruan.