‘La casa de Bernarda Alba’ heriotza batekin hasi eta beste batekin amaitzen da. Aitaren heriotzak Bernardaren erregealdi despotikoa irekitzen du, azkenean alaba gazteenaren heriotza eragiten duena, bizitzaren, askatasunaren eta sexualitatearen sinboloa dena. Bernarda arau sozialen sistema baten gorpuztea da. Bere beso betearazlea, baita biktima ere. Bernardaren gizatasuna bere alabak bizi diren testuinguru sozialean bulkada sexualek sor dezaketen hondamenditik babesteko betebeharrean dago. Ostrazismoan erortzeko beldurrak, bere haurtzarotik bere gain erori ziren murrizketa berberak paranoidean aplikatzera darama. Bernarda ere Adela bat izan zen. Bizirik hil den Adela bat da. Hain zauri handia duen emakumea, non bere erasotzaileen txanda hartuz bakarrik aurkitu ahal izan duen salbazioa. Bernarda eta bere etxea izututako gizarte baten metafora dira.

‘La casa de Bernarda Alba’ bere alabentzat onena nahi duen emakume baten istorioa bezala konta liteke Bernardaren jarreratik. Ama pragmatikoa, errealista, bizi den mundua ezagutzen zuena eta bere indar guztia sexu-senaren bulkada anarkikoak geldiarazteko erabili duena. Arau sozialen gogortasunaz eta bizilagunen iritzi dogmatikoaz kontziente den emakumea.

Adelaren jarreratik, ‘La casa de Bernarda Alba’ amesgaizto bat bezala konta liteke, non ama paranoide batek, gizatasunik gabe eta enpatiarik gabe, bere alabak gordetzen dituen zortzi urteko dolu zentzugabe bat gordetzeko, guztien bizitzarekin amai dezakeena. Ohikoa izaten da mundu guztia Adelaren jarrerarekin dagoela entzutea, baina, nolakoa izan daiteke, Bernardaren etxean emakumeek jasaten duten indarkeria matxista eta gaur egun, gure errealitatean, emakumeek pairatzen duten indarkeria matxista berdinak badira? Zenbateraino ez gara denok bizi guk uste baino Bernarda eta Bernardo gehiago dituen etxe batean?

2023-2024eko denboraldiko tituluen artean, "La casa de Bernarda Alba" ez ezik, "Poncia", Lolita Flores protagonista duen bere antzerki spin-off-a ikusteko aukera dago (informazioa eta sarrerak hemen sakatuz).