SINOPSIA:

Madril, 1939-1945. Askok aurrera egiteko borroka egiten dute, goseak, nekeak eta estraperloak markatutako hiri batean. Eloy bezala, espetxean dagoen anaia heriotza-zigorretik salbatzen saiatzen den gazte elbarri bat; Alicia, bere bihotzari jarraitzeagatik lana galtzen duen zinema bateko txartel-saltzailea; Basilio, arazketa-prozesu bati aurre egiten dion unibertsitateko irakaslea; Matías falangista, konfiskatutako objektuekin trafikatzen duena; edo Valentín, bere aurreko militantzia garbitzeko edozein doilorkeriatarako gai dena. Jostunak, ikasleak, poliziak: pertsona arrunten bizitzak aparteko garaietan.

Castillos de fuego eleberriak historiako liburu askok baino egia gehiago gordetzen du, eta modu naturalean hondamenaren inguruan zabaltzen den itxaropena ia suntsitzen duen garai bateko pultsua transmititzen du Berreraikitze garaia, non gerra batzuentzat bakarrik amaitu den, baina non inor ez dagoen salbu, ez diktadorearen alde altxatu zirenak, ezta hura suntsitzeko borrokatu zutenak ere.

Ignacio Martínez de Pisón eleberri koral handi batekin dator. Bertan, girotze historiko harrigarri eta dokumentatu bat eta pertsonaia ahaztezin batzuen bilakaera liluragarria nahasten dira. Ibilbide literario handi baten gailurra da, kritikarien eta irakurleen onespena jaso duten bere aurreko liburuen ildotik: La buena reputación, El día de mañana eta Dientes de leche, besteak beste.

 Ignacio Martínez de Pisón Zaragozan jaio zen 1960an eta Bartzelonan bizi da 1982tik. Hamabost liburu baino gehiago idatzi ditu, eta horien artean nabarmentzekoak dira La ternura del dragón (1984), Carreteras secundarias (1996), El tiempo de las mujeres (2003), Dientes de leche (Seix Barral, 2008), San Clemente Saria eta Giuseppe Acerbi Saria jaso zituena, El día de mañana (Seix Barral, 2011), Kritikaren Saria, Ciutat de Barcelona Saria eta Aragoiko Letren Saria jaso zituena.La buena reputación (Seix Barral, 2014), Narratibako Sari Nazionala eta Urteko Liburuarentzako Cálamo Saria, Derecho natural (Seix Barral, 2017), Fin de temporada (Seix Barral, 2020) eta Castillos de fuego (Seix Barral, 2023). Halaber, Enterrar a los muertos (Seix Barral, 2005), Rodolfo Walsh eta Dulce Chacón sariak eskuratu zituena, eta Filek: El estafador que engañó a Franco (Seix Barral, 2018) saiakerak argitaratu ditu, eta Aeropuerto de Funchal kontakizun liburua (Seix Barral, 2009).

Maite Esparzak kazetari, idazle, gidoilari eta bokaziozko komunikatzaile lanak egiten ditu duela ia hogeita hamar urtetik hona. Ama ere bada, Lizarrakoa jaiotzez, sutsua, urduria eta bitxia. Horregatik lan egin du Iruñean, Bartzelonan eta Bilbon telebista, prentsa, irrati eta argitaletxe ugarietarako. Astero zutabe bat idazten du Diario de Noticias de Navarra egunkarian, eta Ja! Bilboko Literatura eta Umore Jaialdian kolaboratzen du. Gainera kontakizun liburu bat eta dibulgazio lan batzuk argitaratu ditu eta bere lehen nobela bidean dago. Txokolate beltza, ardoa, barre egitea eta jende interesgarria maite ditu.