Joan Miró (Bartzelona, 1893–Palma Mallorcakoa, 1983) XX. mendeko artista handienetakotzat hartzen da. Haren obra lehen abangoardien testuinguruan, bereziki dadaismoaren eta surrealismoaren harira, garatutako berrikuntza formal ugariengatik eta erradikalengatik da miretsia. Joan Miró. Errealitate absolutua erakusketak artistaren ibilbideko funtsezko denboraldi bat aztertzen du: 1920. urtetik —lehendabiziko aldiz Parisera egin zuen bidaiaren data— 1945. urtera doana. Margolariak izan zuen etengabeko ideia-jasa da urte horietako ezaugarri nagusia, abiapuntuko errealismo magikotik hasi eta hondo anbiguoen gainean konstelazio itxuran edo flotatzen ageri diren zeinuz osatutako lengoaia pertsonalarekin buka.

Bilakaera horretan, bistakoa da historiaurreko arteak —labar pinturak, petroglifoak eta estatuatxoak barne— Mirorengan pizten zuen erakarpena, artearen hastapenetara itzultzearen alde agertu baitzen, hasierako zentzu espirituala berreskuratzeko asmoarekin.