Ana Díez zinemagilea arlo errealean zailduta dago, kontakizun handietan agertzen ez diren istorioetan. Haren erregistratzeko moduak "ilunetik" sortzen den poetikarekin eta erretratatuarekiko urruntze arin batekin du zerikusia. Haren obra -hala Elvira Luz Cruz, pena máxima eta Ander eta Yul, nola Galindez- ezinbesteko ekarpena da gaur egungo ikuskeretarako.

'Elvira Luz Cruz, pena máxima' (1985)

• Zuzendaritza: Dana Rotberg, Ana Díez
• Ekoizpena: Gaikuntza Zinematografikoko Zentroa
• Gidoia: Dana Rotberg, Ana Díez
• Argazkia: Eduardo Herrera, Sergio Gómez (C)
• Muntaia: Dana Rotberg, Ana Díez
• Soinua: Juan Pablo Villaseñor
• Pertsonaiak: Mireya Toto, Mª Concepción Fernández
• Iraupena: 44 minutu

1982ko abuztuaren 9an, Elvira Luz Cruz izeneko 26 urteko emakume mexikarra aurkitu zuten konorterik gabe, lau seme-alaben gorpuen ondoan. Bizi arteko espetxe-zigorra jarri zioten. Legeen eraginkortasunik ezaren eta epaiketako irregulartasunen ondorioz, talde feministen eta giza eskubideen aldeko taldeen arreta erakarri zuten. Taldeen iritziz, Elvira errudun jo zuten, emakumea, pobrea, indigena eta analfabetoa zelako. Ana Diezek eta Dana Rotbergek ikus-entzunezko bidaia bat egin zuten, eskola-ariketa baten gisa hasita, errealitatearen sakoneraino iristeko.

SARIAK: Mexikoko Kritikari Zinematografikoen Elkartearen 'Zilarrezko Jainkosa' eta Mexikoko Zinema Akademiaren 'Ariel' saria.