Osasunaren Mundu Erakundeak (OME) argitaratutako Bakardadetik gizarte-konexiora – gizarte osasungarriagoetarako bidea – txostenaren arabera, lotura soziala osasunaren eta ongizatearen funtsezko giltzarria da. Dokumentuak ohartarazten du bakardadea eta gizarte-isolamendua irismen globaleko osasun publikoko arazo bihurtu direla, eta eragin zuzenak dituztela hilkortasunean, osasun mentalean eta kohesio komunitarioan.
2014 eta 2023 artean, munduan sei pertsonatik batek bakardadea izan zuen, eta kalkulatzen da egoera horrek zerikusia izan zuela 2014tik 2019ra bitartean urtean 871.000 heriotza baino gehiago izatearekin. Gainera, deskonexio sozialak areagotu egiten du kardiopatien, iktusaren, depresioaren eta antsietatearen arriskua.
Talde zaurgarrienak
Dokumentuan bakardadea gehien pairatzen duten taldeak identifikatzen dira. Talde horiek honako hauek dira:
- Gazteak (13-29 urte): munduko biztanleen % 17tik % 29ra bitarte bakarrik sentitzen dira, eta mailarik altuenak nerabeen artean erregistratzen dira.
- Adinekoak; horien artean, gizarte-isolamenduak hiru pertsona helduetatik bati ere eragin diezaioke.
- Ezinduak, migratzaileak edo kolektibo minorizatuak oztopo sozialen eta diskriminazioaren ondorioz.
- Herrialde txiroenetako biztanleak: diru-sarrera txikiko herrialdeetako biztanleen % 24 inguru bakarrik sentitzen dira. Herrialde aberatsenetan ehuneko hori % 11koa da.
Eragin sozial eta ekonomikoa
Gainera, bakardadeak ez ditu osasunean bakarrik ondorioak eragiten. Ondorio sozial eta ekonomikoak ere garrantzitsuak dira:
- Hezkuntza-emaitza txarragoak.
- Enplegua lortzeko eta horri eusteko zailtasun handiagoa.
- Produktibitatea galtzea eta osasun-kostuak handitzea.
- Segurtasun eta erresilientzia gutxiagoko komunitateak.
Gizarte-lotura indartzeko gakoak
Azkenik, OMEk bost eremu estrategiko planteatu ditu bakardadeari aurre egiteko eta gizarte-lotura indartzeko, osasun publikoaren lehentasun gisa. Lehenik eta behin, politika nazionalak bultzatzea proposatzen du, sektore guztiak integratzeko eta gizarte-lotura agenda publikoan kokatzeko. Aldi berean, azpimarratu du beharrezkoa dela ikerketa indartzea, arazoa hobeto ulertzeko eta erabakiak bideratzeko, bai eta esku-hartze eraginkorrak zabaltzea ere — hala nola programa komunitarioak edo preskripzio soziala —, inpaktua erakutsi dutenak eta kostuz eta eraginkortasunez eskalatu daitezkeenak.
Txostenak ondorioztatzen du gizarte-lotura indartzeko sistemak etengabe eraldatu behar direla, finantzaketa egokiarekin, gobernantza integratuarekin eta etengabeko ebaluazioarekin.
Azterlanari buruzko informazio gehiago nahi izanez gero, OMEk argitaratutako "De la soledad a la conexión social" txostenaren dokumentu osoa kontsulta dezakezu.