Elixabet Núñez, "A-Maniki"-ren zuzendaria: «Film laburrean gizarte honen kritika soziala egiten dut: aurrera joan arren, adineko pertsonak atzean uzten baititu, ikusezin bihurtu arte»
Elixabet Núñez zinemagile arabarrak A-Maniki bere lehen film laburrarekin gaurkotasun osoa duen arazo bat jorratzen du: gizartearen zahartzea eta digitalizazioa. Núñezek bere opera prima Malagako Zinemaldian estreinatzeari buruz hitz egin du, eta lanaren inguruan dituen itxaropenak azaldu ditu.
Nola aurkeztuko zeniguke A-Maniki? Zer azaltzen digu?
Isolamenduaz eta adinkeriaz dihardu; aurrera joan arren, adineko pertsonak ikusezin bihurtu arte atzean uzten dituen gizarteaz. Gero eta konektatuago gaude errealitatetik urruntzen eta deskonektatzen gaituzten pantailetara. Emakume protagonistaren zailtasunak ikusten ditugu; bere adineko norbaitek teknologiarekin eta pantaila horiekin izan ditzakeen zailtasun normalak, hain zuzen. Hori aprobetxatuz, metafora bisualez betetako istorioa kontatu dugu. Protagonistaren larritasunean murgildu gara, kostunbrismotik beldurrera pasatuz eta kutsu surrealistak gehituz.