Gaur Antzerkiaren Munduko Eguna da, International Theatre Institute ITI erakundeak bultzatutako ekimena, eta SAREAn bat egiten dugu aurten Samiha AYOUB aktore egiptoarraren mezuarekin. Kairoko Shubra auzoan jaioa, Arte Dramatikoko Goi Institutuan graduatu zen 1953an, eta Zaki Tulaimat antzerkigileak irakatsi zion. Bere ibilbide artistikoan zituen kredituak 170 artelan inguru izan ziren. Antzerki-lanak nagusi izan ziren bere obra gehienetan, baina zineman eta telebistan ekarpen ugari egin zituen. Ohore asko jaso zituen hainbat presidenterengandik, Gamal Abdel Nasser eta Anwar Sadat barne, baita Siriatik ere.

Jarraian, mezuaren testua erreproduzituko dugu. Jatorrizko bertsioa (arabieraz, baina baita beste hizkuntza batzuetan ere) eskuragarri dago Antzerkiaren Nazioarteko Institutuaren webgunean:

Nire lagun guztiei mundu osoko antzerki-artistak,

Mezu hau idazten dizuet Antzerkiaren Mundu Egunean, eta hitz egiten ari natzaizuen zorionaz abailduta sentitzen naizen arren, nire izatearen zuntz bakoitzak dardar egiten du denok jasaten dugunaren — antzerkiko eta antzerkitik kanpoko artisten — zamapean, gaur egungo munduaren egoeraren erdian dauden presio eta sentimendu nahasietatik. Ezegonkortasuna gure munduak gaur egun bizi duenaren ondorio zuzena da, gure mundu materialean ez ezik, gure mundu espiritualean eta gure bake psikologikoan ere ondorio suntsitzaileak izan dituzten gatazka, gerra eta hondamendi naturalei dagokienez.

Gaur zurekin hitz egiten ari naiz irudipena daukadan bitartean mundu osoa irla isolatuak bezala bihurtu dela, edo lainoz betetako zeruertzean ihesi doazen itsasontziak bezala, bakoitzak bere belak zabalduz eta gidaritzarik gabe nabigatuz, gidatzen duen ezer ikusi gabe ortzimugan, eta hala eta guztiz ere, itsasoratzen jarraitzen du, itsaso burrunbatsu baten erdian egindako ibilaldi luzeen ondoren portu seguru batera iristeko itxaropenez.

Gure mundua ez da inoiz gaur baino lotuago egon elkarren artean, baina, aldi berean, inoiz ez zen izan gaur baino disonanteago eta elkarrengandik urrunago. Hemen datza gure mundu garaikideak ezartzen digun paradoxa dramatikoa. Muga geografikoen hesi guztiak hautsi zituzten komunikazioak gorabehera, mundua ikusten ari den gatazka eta tentsioek pertzepzio logikoaren mugak gainditu zituzten eta, itxurazko konbergentzia horren erdian, funtsezko dibergentzia bat sortu zuten, gizadiaren benetako esentziatik bere erarik sinpleenean aldentzen gaituena.

Antzerkia, bere jatorrizko esentzian, giza egintza hutsa da, gizadiaren benetako esentzian oinarritua, hots, bizitzan. Konstantin Stanislavsky aitzindari handiaren hitzetan: "Ez zaitez inoiz antzokira sartu lokatza oinetan duzula. Utzi hautsa eta zikinkeria kanpoan. Begiratu zure kezkak. Zure kanpoko janzkerarekin, zure bizitza hondatzen duten gauza guztiekin eta zure artetik urruntzen zaituzten gauza guztiekin, arazo txikiak, ate aurrean. " Eszenatokira igotzen garenean, gizaki bakar batentzako bizitza bakarrarekin igotzen dugu, baina bizitza honek banatzeko eta ugaltzeko gaitasun handia du, mundu honetan ematen ditugun bizitza asko bihurtzeko, bizitzara iristeko, loratzeko eta bere lurrina besteei zabaltzeko.

Antzerkiaren munduan antzerkigile, zuzendari, aktore, eszenografo, poeta, musikari, koreografo eta teknikari gisa egiten duguna, gu guztiok, salbuespenik gabe, eszenatokira igo aurretik existitzen ez zen bizitza sortzeko ekintza bat da. Bizitza honek esku maitagarri bat merezi du, besarkatzen duen bularra, bihotz onbera, eta buru soila, irauteko eta irauteko behar dituen arrazoiez hornitzen duena.

Ez naiz esajeratzen ari esaten dudanean eszenatokian egiten duguna bizitzaren beraren egintza dela eta ezerezetik sortzen dugula, iluntasunean dir-dir egiten duen, gauaren iluntasuna pizten duen eta bere hoztasuna berotzen duen errainu bat bezala. Guk ematen diogu distira bizitzari. Guk gorpuzten dugu. Guk egiten dugu dardarti eta esanguratsu. Eta gu gara ulertzeko arrazoiak ematen ditugunak. Gu gara artearen argia ezjakintasunaren eta estremismoaren iluntasunari aurre egiteko erabiltzen dugunak. Gu gara bizitzaren doktrina onartzen dugunak, bizitza mundu honetan zabal dadin. Horretarako, ahalegina egiten dugu, denbora, izerdia, negarra, odola eta nerbioak, mezu gora hori lortzeko egin behar dugun guztia, egiaren, ontasunaren eta edertasunaren balioak defendatuz, eta bizitzak bizitzea merezi duela benetan sinetsiz.

Gaur zurekin hitz egiten ari naiz, ez bakarrik hitz egiteko, ezta arte guztien aita, antzerkia, bere mundu eguna ospatzeko ere. Areago, gonbidatzen zaituztet elkarrekin egotera gu guztiok, eskuz esku eta bizkarrez sorbalda, gure ahotsen gailurrera dei egitera, gure antzokietako eszenatokietan ohi dugun bezala, eta gure hitzak mundu osoaren kontzientzia iratzartzera, zuen baitan gizateriaren esentzia galdua bilatzera. Gizaki aske, tolerante, maitagarri, sinpatiko, gozo eta onbera. Eta utz iezaiozu uko egiten basakeriaren, arrazakeriaren, gatazka odoltsuen, aldebakarreko pentsamenduaren eta estremismoaren irudi zital horri. Gizakiak milaka urtez ibili dira lur honetan eta zeru honen azpian, eta ibiltzen jarraituko dute. Beraz, atera oinak gerren eta gatazka odoltsuen lokatzetatik eta utz itzazue eszenatokiaren atean. Agian, gure gizatasuna, zalantzatan lausotu dena, berriro ere ziurtasun kategoriko bihurtuko da, eta horrek benetan gaituko gaitu gu guztiok harro egoteko gizakiak garelako eta denok anai-arrebak garelako gizatasunean.

Gure eginkizuna da, gu, antzerkilariok, Ilustrazioko zuziaren eramaileok, lehen eszenatokiko lehen aktorearen agerpenetik, itsusia, odoltsua eta ankerra den guztiari aurre egiteko lehen lerroan egotea. Ederra, garbia eta gizatiarra den guztiarekin egiten diogu aurre. Guk, eta ez beste inork, bizitza zabaltzeko gaitasuna dugu. Zabal gaitezen elkarrekin mundu eta gizateria bakarraren alde.

Itzulpena: Osvaldo R. Salazar S. (Mexiko)

Iturria: Antzerkiaren Nazioarteko Institutua (ITI). Eszenaren Arteetarako Munduko Antolakundea

Argazkiaren iturria: Antzerkiaren Nazioarteko Institutua (ITI)