Punk rock laukoteak hitzak erabat euskaraz dituzten hamar kantu-ukaldi bildu ditu "Vulk Ez Da" bihar argitaratuko duen disko berrian. 

Vulk bueltan da, besapean Vulk Ez Da (Montgrí, 2022) bihar, urtarrilak 28, argitaratuko den diskoa dakarrela, Ground for dogs aurreko lan luzea irten zenetik hiru urtera. Gutariko askoren bizitzak eta bizimoduak bezalaxe, pairatutakoen inguruabarrek eragina izan dute aldez edo moldez laukotean, baina abesti bilduma honetan agerian diren aldaketak (kantu guztien hitzak euskaraz dira eta Jangitz Larrañagak astintzen du bateria, berbarako) gehiago zor zaizkio inertzien aurreko intsumisioari eta oinordetza geldiarazleei itzuri egiteko konpromisoari.

"Hamar lagun baten kontra"k abiatzen duenetik "Vulk ez da" kantuak ixten duen arte, diskoan ez da falta laukotearen iluntasun post-punkik, amorru punkik eta biribiltasun melodikorik. Lanak ahots-gitarren bat-batekotasun eta freskotasuna preprodukzio lan eskerga batekin uztartzen du, eta baxu-baterien lana nabarmendu behar da esparru horretan: erritmo aldaketa etengabeak proposatzen dituzte, zeinek kantuak koskatxo bat goratzen baitute entzuten den aldiro, kantuen urgentzia eta jarioa eragotzi barik.

Hona Julen Alberdi Vulkeko gitarristarekin izandako elkarrizketaren emaitza:

Vulk ez da izenburua duen diskoa argitaratu duzue, taldearen birjaiotza bat iradokitzen duena. Zer zen Vulk 2018an eta zer da 2021ean? Zeri eusten diozue eta zer aldatu da?

Beste ezeren gainetik, elkarrekin denbora asko egotearen aurkako erreakzioa da, honen guztiaren zergatia bilatu nahian geure buruari begiratzearen erantzuna. Ondorioa da ez dela horren garrantzitsua justizia egitea orain arte egin dugunarekin, edo urte hauetako guztietako ibilbidearekin edo gure inguruan izan daitekeen ideiarekin. Ezta geuk geure buruaren inguruan eduki genezakeen ideiarekin. Konturatzen zara inertziaz zerbaitekin fidel jokatu nahi izanez gero, aktibo eta esna egoteko funtsezkoak diren ezaugarriak galtzen dituzula.

Ez da horrenbeste "aurrekoarekin apurtzea" edo "bide berri bat abiatzea", baizik eta jakitea hori hor dagoela: "Ondo da, horren jakitun gara, baina proiektua bizirik egoteko, aukerak oso irekita egon behar dira.

Oso kategorikoa da diskoari izen hori eman izana, baina horrela egiteak eta oso presente edukitzeak balio izan digu kokatzeko eta hau oraintxe bertan zertaz doan jakiteko.

Denborak aurrera egin ahala, taldeen izenak estatus bat adierazten duten marka komertzialen moduko zerbait bihurtzen dira, maila batean jartzen zaituztenak. Horren jakitun gara, baina ez zaigu joko hori interesatzen.

Euskarari dagokionez, hasieratik erabili dugu, baina tartean-tartean. Disko honetarako kantuen konposizioa bat-batekoagoa izan da aurrekoena baino, eta Andonik bere eguneroko hizkuntzara jo zuen adierazgarriagoa zitzaiolako.

Atala estudioan grabatu duzue diskoa, Iñigo Irazokirekin, denok batera jotzen eta emaitza zintan gordeta. Zer da garrantzitsua zuentzat, estudioa aukeratzeko orduan? Nola azalduko zenukete denok batera jotzeak gehitzen duen ñabardura?

Kasu honetan, oso garrantzitsua zen estudioan denok batera aritzeko giroa sortu ahal izatea, baita maila teknikoan erosoa eta analogikoan grabatzeko egokia izatea. Estudio batzuk oso adituak dira zintan eta zuzenean grabatzen, baina funtzionamendu hotz samarra izaten dute, eta horrek atzeraka eragiten gintuen. Atalan etxekotzat hartzen zaituzte (Iñigoren etxea da, izan), eta ekipo nahikoa eta soberakoa du teknikoki lan bikaina egiteko.

Zintan grabatzeko asmoa kantuak konposatzeko moduarekin oso lotuta dago. Beste disko batzuetan, prozesua geruzaz geruzakoa izan da gehiago: ideia bat, horren gainean beste tresna eta moldaketa batzuk erantsi, eta, azkenean, dena pistaz pista grabatu. Oraingoan, kantuak lokalean konposatu ditugu, denok elkarrekin jotzen, eta ez genuen ikusten bakoitzak jotzen duena, baizik eta dena bere osotasunean. Beraz, logikoena denok batera jotzea zen, kantu hauek hobeto funtzionatuko baitute horrela.

Informazio osoa iturriaren webgunean irakurri