Txikitasunetik, “egiazkotasun eta soiltasunetik”, noranahi hedatzen dira, entzulearengan anplifikatuta, Ibil Bedi nafar taldeak “Beltxarga beltza” diskoan bildutako kantuak. Beraiekin hitz egin dugu. 

Jario gustagarrian datoz hasi eta buka, samur baina sakon, Beltxarga beltza Ibil Bedi taldearen bigarren diskoko hamar kantuak, “Beltxarga beltza I” hasierakoa eta “Beltxarga beltza II” amaierakoa banatzen dituzten 32 minutuetan.

Nafarren disko berrian, aske hedatzen dira bateria erritmoak, ekoizpen modernoek ohiko duten gehiegizko konpresio itogarririk eta buxadurarik gabe, soinu planoaren zabal osoan. Erritmo horien gainean, baxu lerro soil eta efektiboak, teklatu dotoreak eta gitarrak entzuten dira, baita, taldearen nortasun ikur bereizgarri gisa, biolinak (pizzicatoan edo arkuarekin) eta, tarteka, saxoak (“Basozain”en eta “Huts”en, adibidez, kontrabaxua lagun), kantu sorta ederra ez ezik berezia ere egiten duten elementuak.

Informazio osoa iturriaren webgunean irakurri