Xabier Leteren poemak izan ditu bidelagun Ainhoa Urien abadiñarrak nerabezarotik heldutasunera iristeko barne bidaian. Sortzailearen hitzetan topatu ditu bere ideien baieztapenei erantzunak. Orain, prozesu intimoa saiakera, prosa eta poesiatik duen liburu batean jaso du: ‘Poesia, zaurien ukendu. Xabier Leteren arrastoan’.

Ainhoa Urien (Abadiño, 1995) idazleak urteetako bidaia bat egin du eta orain bidaia hori oparitu nahi dio irakurleari. Bidaia aspalditxo hasi zen, 14 urte bete eta amaren eskutik Xabier Leteren ‘Egunsentiaren esku izoztuak’ poema bilduma jaso berritan. «Orduan hasi nintzen ibilian eta geroztik batera eta bestera, atzera eta aurrera egin dut, eta geldialdiz geldialdi iritsi naiz gaur arte, eta ez da bukatu, baina nik amets bat bete dut», adierazi du egileak berak goiz honetan Donostian egin duen aurkezpenean.

Unibertsitate garaian poesia «barra-barra» idazten zuen, eta Filosofian titulua eskuratu ahal izateko lana ontzen zebilen. Hortxe ditu sustraiak ‘Poesia, zaurien ukendu. Xabier Leteren arrastoan’ lanaren mamiak, Pamielaren eskutik argitaratu duen liburuak.

Xabier Leteren azken poema liburu hartan «liluraz» irakurtzen zituen lerroak hasieran Urienek, eta urteak pasa ahala orduan eta hobeto ulertzen zituen. «Gradu amaierako lanerako idatziak nituen neure poema haiek berrirakurri eta pentsatu nuen ‘babesa bilatu dut berba hauetan’». Xabier Leteren berbetaz ari da. «‘Egunsentiaren esku izoztuak’ liburuko poemak ere behin eta berriro berrirakurtzen nituen eta deskubritu nuen Xabier Letek ere bere poemak zituela babesleku. Ordurako bazebilen honekin lotutako ideia bat nere buruan, sorkuntza lanek izan badutela funtzio terapeutikoa, poesia idaztea salbazioa izan daitekeela». Eta egilearentzat izan da. Irakurlearentzat posible da ere hala izatea.

Informazio osoa iturriaren webgunean irakurri