Konfinamenduaren noraezean, ukelelea hartu eta egoeraren gaineko abestia konposatu zuen Jurgi Ekizak eta, kulturak parte hartzailea izan behar duela sinetsita, sare sozialen bidez gizartea abesti hura (‘Ez dakit gehio zer eguna den’) osatzera gonbidatu zuen. Eskuartean du materiala. Eta ez du inor kanpoan utziko: «Parte hartu duen guztiak egon behar du kantuan».

«Astelehena, asteartea, asteazkena… ez dakit gehio zer eguna den», dio Jurgi Ekiza musikari eta abeslariak bere etxeko abaroan sortutako abestiaren errepikak. Willis Drummonden birak utzitako jet lagari konfinamendua batu zitzaion etxera itzuli zenean, eta lo egin ezinak eraman zuen egoeraren gaineko kantu hau sortzera; kulturaz duen pentsamoldeak, aldiz, abestiak kolektiboa izan behar zuela ebaztera. Hala, sare sozialetatik deialdia egin zuen ‘Ez dakit gehio zer eguna den’ abestia sortzeko. Pozik dela dio, erantzunak asko eta oso anitzak izan baitira. Orain, materiala bateratzea tokatzen zaio, eta estreinekoz ‘ekoizle’ lanetan aritzea.

Zerk eraman zaitu konfinamenduaren gaineko abesti kolektiboa sortzera proposatzera?
Bi izan dira zergatiak. Alde batetik kanta bat egin nuelako. Biratik etorriak ginen justu konfinamendua hasi zenean hemen, Ipar Euskal Herrian. Konfinamendua ez zen erraza eta gainera jet lagarekin, lo egiteko zailtasun handiak nituen eta gau batean ukelelearekin hasi nintzen egiten kanta bat oso sinplea, lau akorde hartuz, eta saiatu nintzen egiten letra labur bat aipatzeko konfinamendua bera, sentsazio hori, nola galtzen dugun denboraren nozioa, eta batez ere lehendabiziko ondorioa dela ezin dugula ikusi maite dugun jendea. Telefonoarekin grabatu nuen momentuan bertan eta segidan joan nintzen lo egitera. Bi egun berantago, berriro maketatu nuen ikusteko zerbait egin nezakeen abesti horrekin, baina ohartu nintzen ez zela nire betiko estiloan eta bazuela aukera manera ezberdinetan eboluzionatzeko. Justuki, ohartzen nintzen sare sozialetan jendeak gauzak sortzen zituela, bazela orain arte ezagutzen ez genuen mugimendu kultural bat alde horretatik, baina, nola erran, penatua nintzen ikusiz bakoitzak egiten zuela berea eta beste behin ere kultura bilakatzen zela erakusteko zerbait, eta uste dut kulturak izaten ahal duela beste puntu bat, dela gauzak elkarrekin egitea.

Eta hortik kantu kolektiboaren proposamena.
Bai. Euskal kulturan izan dugu luzaz halako kultura parte hartzailea, bertso mugimendua hortik dator, mutxikoak dantzak eta euskal dantzak ere badira halako dantza batzuk non herriak parte hartzen duen, ez da bakarrik ikusgarri batetara joaten. Jende ezberdinen artean kanta bat sortzea ondo legokeela pentsatu nuen, eta hortik luzatu nuen ideia: nahi nuen jendeak entzutea kanta eta horren gainean kantatzea, ahotsak gehitzea, tresnak gehitzea… ideia zen bakoitzak egitea sentitzen zuena eta gero deskubritzea zer emango zuen dena bateratuta.