Miren Gaztañaga eta Eneko Sagardoy aktoreek “Maitasunaren itxiera” Pascal Ramberten antzezlan gordina estreinatuko dute Arriagan, apirilaren 29an. Lantzen ari direla hitz egin dugu beraiekin. 

Gudu bat da “Maitasunaren itxiera” Pascal Rambertek (Niza, 1962) idatzitako antzezlana, banatzear dauden gizon eta emakume biren arteko hitzezko borroka amorratua.

Espazio eszeniko zuri eta hutsaren ertz batean, gizona dago, Eneko (aktoreen izen bera hartzen dute pertsonaiek). Gatibu ikusten du bere burua bikotearen barruan, sare batek inguratuta, eta “hau bukatu da” esanez bakarrizketa abiatzen duenetik, trumilka ahoratuko ditu bere begietara mausoleo bihurtu den harremanetik urruntzeko berbak. Elkarri taigabe josiko dizkio maitatu dugunaren gaineko ezaguera sakonak soilik zorrotz dezakeen mailan zorroztutako hitz samingarriak. Enekok harresi bat eraiki nahi du berbaren bidez, oroz gain, bion mundua izan zenaren eta orain beretzat bakarrik eraiki nahi duenaren artean, bere burua gudu zelai likits eta odoldutik onik ateratze aldera.

Maitasuna gorpua da honezkero, Enekoren hitzetan, eta Mirenek, bikotekideak, “berorren azala jantzi du”. Gizonaren kalaka mingarri atergabea entzun berri du, tarteka minaren ausikiak muin-muinean jota, baina txanda hartuko du jarraian. Ez dio gizonari beste barik alde egiten utziko, epelak entzun eta gero.

Mirenek ez du baioneta borrokarik egingo jada ezagutzen ez duen bikotekidearen kontra, baina ez da isilik geldituko, nolanahi den; ez du aldebakartasunik onartuko, “ez nagoelako ados”. Etsipenetik hitz egingo dio, gizatasunez, aurrean duen pertsona honezkero arrotzari, “maitasunari itzuri egin dion desertore ziztrinari”.

Miren Gaztañaga eta Eneko Sagardoyrekin, “Maitasunaren itxiera”ko Miren eta Enekorena egiten duten aktoreekin, batu gara, entseguetan murgilduta daudela, testu anker eta errukigabe baina eder honetaz eta berori taularatzeko lanaz hitz egiteko.

Nola aurkitu zenuten testu hau eta zergatik erabaki zenuten euskarara ekartzea? Nolakoa izan da gaur arteko prozesua?

Miren Gaztañaga: Eneko eta biok Teatro Kamikaze Madrilgo konpainiaren “La clausura del amor” ikustera joan ginen, eta esperientzia oso potentea izan zen: obra asko gustatu zitzaigun eta “ze ederra izango zen hau egitea!” pentsatzen irten ginen.

Batzuetan gertatzen da; hazi modukoak gelditzen zaizkizu barruan, zure lanarekin lotuta. “Noizbait hau euskaraz egingo bagenu…” pentsatzen gelditzen zara. Baina orduan horretan gelditu zen ametsa.

Halako batean, baina, Andoni Olivares Arriaga programazio zuzendariarekin hizketan ari nintzela —Kamikazeren lana zeinen ona zen, Pascal Rambert idazlearen abilezia…—, berriz irten zen esaldi hura: “Imajinatzen duzu Enekok eta biok hau egingo bagenu euskaraz?”.

Eta klik bat egon zen orduan. Posible ikusi zuen, eta Pascalekin harremanetan jarri zen… Enekori kontua aurrera zihoala esan nion, eta orduan hasi ginen beldurtzen (kar-kar). Ametsa errealitate bihurtzen denean, izua agertzen da, baina gogoa ere bai.

Eneko Sagardoy: Hainbesterainokoa zen gogoa, Pascalen baietza jaso barik ere hasi nintzen testua itzultzen. Eta gerora jakin dugu hori izan zela berak baietz esateko klabeetako bat, itzulpena hasita egotea.

Pascalek urtean hizkuntza batean egiten du “Clôture de l’amour” munduan, eta esaten du, euskarazko hau aukeratzeko orduan, asko gustatu zitzaiola aktoreetako batek itzuli izana. Interesa piztu zion horrek. 

Informazio osoa iturriaren webgunean irakurri